เวลา

เวลา

คงไม่เคยมีใครปฏิเสธได้ว่า ครั้งหนึ่งในช่วงชีวิตเราเคยคิดที่อยากจะหยุดเวลาเอาไว้เวลาที่เราเจอเรื่องราวดีๆที่ทำให้เรามีความสุข จนไม่อยากที่จะปล่อยให้เวลานั้นผ่านพ้นไปแม้แต่วินาทีเดียวเพียงเพราะเรากลัวว่าเราอาจจะไม่มีโอกาสได้รับรู้และสัมผัสถึงความรู้สึกที่มีอยู่ในตอนนี้อีก แต่ในขณะเดียวกัน หากเรามีความทุกข์หรือเกิดเรื่องไม่ดีที่ทำให้เราไม่สบายใจเรากลับอยากให้เวลานั้นผ่านพ้นไปเร็วๆ

แต่สุดท้ายแล้วเราก็ไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกันว่าเวลาไม่เคยไปรอใครอยู่ข้างหน้า และไม่เคยทิ้งใครไว้ข้างหลัง

เวลามันจะเดินของมันไปเรื่อยๆไม่มีเดินช้า ไม่มีเดินเร็ว และไม่มีหยุดเดิน กลับเป็นมนุษย์เราต่างหากที่มีความต้องการขึ้นๆลงๆไม่เที่ยงตรงเหมือนเวลาเวลาไม่เคยมากำหนดกฎเกณฑ์โลกใบนี้ แต่มนุษย์บนโลกใบนี้ต่างหาก ที่ใช้เวลาเป็นเครื่องมือมากำหนดสิ่งต่างๆจนทำให้หลายคนคิดว่าบางครั้งเวลาก็เป็นเรื่องที่น่ากลัว

แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งไปกว่านั้นคือการที่หลายๆคนคิดว่าเวลาในบางครั้งก็เป็นสิ่งที่สำคัญและมีค่ามากกว่าคนมีคนเคยบอกว่าถึงคุณมีนาฬิการาคาเป็นล้านก็ซื้อเวลากับมาไม่ได้ นี้น่าจะเป็นเรื่องจริง ไม่ว่าคุณจะรวยจนล้นฟ้าหรือมีทรัพย์สินเงินทองมากมายคุณก็ไม่สามารถซื้อเวลาได้ ทุกคนบนโลกใบนี้ มีเวลาเท่ากันเสมอไม่ว่าจะทำอะไร ทุกคนเท่าเทียมกันในเรื่องเวลาเสมอ คนเราในปัจจุบันไม่รู้จักคุณค่าของเวลา จนทำให้ตัวเองกลายเป็นคนไม่มีเวลา แต่บางคนกับกลายเป็นว่ามีเวลามากเกินไป จนสามารถนั่งปล่อยเวลาไปเรื่อยๆหายใจทิ้งไปทุกๆนาที ทุกๆชั่วโมง จนเคยชิน แล้วก็ปล่อยมันผ่านไป

ถ้าคนเราหันมานึกถึงความสำคัญของเวลา คนเราจะรู้ว่า เวลาของแต่ละคนที่มีนั้น แต่ละวันมันไม่ใช่เวลาที่มีมากมายอะไรเลย แต่กลับเป็นเวลาอันสั้น ที่รอแค่เข็มนาฬิกาหมุนรอบตัวมัน เพียงแค่นี้เวลาในหนึ่งวันก็จบลงโดยที่เรายังไม่ทันได้ทำอะไรเลย บางคนเห็นว่ามันมากเลยใช้เวลาเหล่านี้ใช้กับสิ่งที่ไร้สาระ แทนที่จะเอาเวลาที่มีมาสร้างให้มันเกิดประโยชน์แก่ตัวเอง เช่นอ่านหนังสือ หาแบบทดสอบมาทำ ดูเทคนิคการจำ ดูวิชาที่ต้องสอบ ฯลฯ

แต่คนเรากลับมองข้ามสิ่งๆนี้ไป แล้วกลับมาบ่นกันทีหลังว่า เวลามัยน้อยเกินไป ทบทวนไม่ทันหรอก ทั้งที่จริงแล้วเวลาที่สามารถจะทบทวนความรู้หรือบทเรียนต่างๆนั้น มีมาก แต่เรากลับมองข้ามแล้วใช้เวลาเหล่านันไปแบบไม่เกิดประโยชน์คนเราจะเห็นคุณค่าของเวลาก็ต่อเมื่อ เราสูญเสียสิ่งๆนึงไปแล้ว แล้วเรากลับมานั่งเสียดายว่า เวลาที่ของสิ่งนั้นมันอยู่กับเรา ทำไมเราไม่รักษามัน ไม่เห็นคุณค่าของมันตอนที่สิ่งๆนั้นยังอยู่กับเรา แต่เรากลับมานั่งเสียดายที่หลังว่าเวลาที่ของสิ่งนั้นมันอยู่กับเราทำไมเราไม่สนใจ ไม่ดูแลมันให้ดีกว่านี้เวลาไม่เคยรอใคร ต่อให้คุณมีเงินล้นฟ้า หรือรวมมาจากไหน คุณก็ซื้อเวลาของชีวิตคุณเพิ่มไม่ได้